انجمن فقه و حقوق اسلامی حوزه علمیه و پژوهشگاه حوزه و دانشگاه دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی 3476-4884 12 12 2020 03 20 A Review of the Implication of a Declarative Sentence for the Judgment of Approval in Ayat Al-Ahkam نقد و بررسی دلالت خبری‌بودن فعل بر حکم امضایی در آیات‌الأحکام 117 136 134973 FA سیدمحمود ، علیرضا طیب‌حسینی، سروش دانشیار گروه قرآن‌پژوهی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه (tayebh@rihu.ac.ir). دانش‌پژوه سطح 4 حوزه و دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث پژوهشگاه حوزه و دانشگاه/ نویسنده مسئول (soroush.ali.r@gmail.com). Journal Article 2021 08 11 There are some criteria introduced for differentiating the judgments of approval from the constitutive judgments including the mood and the type of the verbs used for the statement of that judgment. It is claimed that if the verb of the sentence that expresses the judgment is a declarative sentence in the past tense, it will be a judgment of approval; since the past tense of the verb implies that the judgment existed in the past and the precedent for the legal law is a criterion for the judgment of approval. The present article first explains the above-mentioned claim and its evidences. Next, it is criticized and proved that using only the past tense of the verb to express the judgment is not an adequate sign of the judgment to be a judgment of approval. برای شناخت احکام امضایی قرآن از احکام تأسیسی، شاخصه‌هایی معرفی شده که یکی از آنها صیغه و نوع فعلی است که در بیان آن حکم به‌کار رفته است. ادعای مطرح شده آن است که اگر فعل بیانگر حکم، فعل ماضی و خبری باشد، آن حکم امضایی خواهد بود؛ زیرا دلالت فعل ماضی بر زمان گذشته، نشانگر وجود آن حکم در گذشته است و این امر، معیار حکم امضایی است که داشتن سابقه برای حکم شرعی می‌باشد. در مقاله حاضر پس از تبیین ادعای مذکور و ادله آن، این ادعا و ادله‌اش نقد و اثبات می‌شود که صِرف استخدام فعل ماضی برای بیان حکم، نشانه کافی برای امضایی‌بودن حکم نیست. https://www.sijl.ir/article_134973_02916d9952930c267d40dddb17eab4b3.pdf