شیردادن (رضاع) به نوزاد، بهوسیله مادر یا غیرمادر (دایه) انجام میشود. به شیردادن مادر در آیات متعددی از قرآن کریم اشاره شده است. مهمترین آیهای که به بیان احکام شیردادن مادر میپردازد، آیه 233 سوره بقره است. در این آیه احکام مربوط به مادر، پدر، فرزند شیرخوار، دایه و وارث پدر بیان شده است. اطلاق آیه شامل زنان در عقد ازدواج و زنان مطلقه میشود. آیه بر وجوب رضاع در غیر فرض ضرورت بر مادر و پدر دلالت ندارد. تعیین مدت دو سال شیردادن در آیه شریفه، موضوع احکام تعیین حدّ برای حکم استحبابی رضاع، تعیین حدّ برای حق مادر بر رضاع، تعیین حدّ برای استحقاق اجرت برای مادر و تعیین حدّ برای شیردادنی است که سبب حرمت ازدواج میشود.
امامی,مسعود . (1398). رضاع مادر در قرآن کریم؛ تبیین احکام مقرّر در آیه 233 سوره بقره. دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی, 10(10), 61-86.
MLA
امامی,مسعود . "رضاع مادر در قرآن کریم؛ تبیین احکام مقرّر در آیه 233 سوره بقره", دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی, 10, 10, 1398, 61-86.
HARVARD
امامی مسعود. (1398). 'رضاع مادر در قرآن کریم؛ تبیین احکام مقرّر در آیه 233 سوره بقره', دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی, 10(10), pp. 61-86.
CHICAGO
مسعود امامی, "رضاع مادر در قرآن کریم؛ تبیین احکام مقرّر در آیه 233 سوره بقره," دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی, 10 10 (1398): 61-86,
VANCOUVER
امامی مسعود. رضاع مادر در قرآن کریم؛ تبیین احکام مقرّر در آیه 233 سوره بقره. دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی, 1398; 10(10): 61-86.
