دانشیار گروه قرآن‌پژوهی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه (tayebh@rihu.ac.ir). دانش‌پژوه سطح 4 حوزه و دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث پژوهشگاه حوزه و دانشگاه/ نویسنده مسئول (soroush.ali.r@gmail.com).
چکیده
برای شناخت احکام امضایی قرآن از احکام تأسیسی، شاخصه‌هایی معرفی شده که یکی از آنها صیغه و نوع فعلی است که در بیان آن حکم به‌کار رفته است. ادعای مطرح شده آن است که اگر فعل بیانگر حکم، فعل ماضی و خبری باشد، آن حکم امضایی خواهد بود؛ زیرا دلالت فعل ماضی بر زمان گذشته، نشانگر وجود آن حکم در گذشته است و این امر، معیار حکم امضایی است که داشتن سابقه برای حکم شرعی می‌باشد. در مقاله حاضر پس از تبیین ادعای مذکور و ادله آن، این ادعا و ادله‌اش نقد و اثبات می‌شود که صِرف استخدام فعل ماضی برای بیان حکم، نشانه کافی برای امضایی‌بودن حکم نیست.
طیب‌حسینی، سروش، سیدمحمود ، علیرضا. (1399). نقد و بررسی دلالت خبری‌بودن فعل بر حکم امضایی در آیات‌الأحکام. دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی، 12(12)، 117–136.
MLA
طیب‌حسینی، سروش، سیدمحمود ، علیرضا. "نقد و بررسی دلالت خبری‌بودن فعل بر حکم امضایی در آیات‌الأحکام"، دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی، 12، 12، 1399، 117–136.
HARVARD
طیب‌حسینی، سروش، سیدمحمود ، علیرضا. (1399). 'نقد و بررسی دلالت خبری‌بودن فعل بر حکم امضایی در آیات‌الأحکام'، دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی، 12(12), pp. 117–136.
CHICAGO
طیب‌حسینی، سروش، سیدمحمود ، علیرضا، "نقد و بررسی دلالت خبری‌بودن فعل بر حکم امضایی در آیات‌الأحکام." دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی، 12 12 (1399): 117–136,
VANCOUVER
طیب‌حسینی، سروش سیدمحمود ، علیرضا. نقد و بررسی دلالت خبری‌بودن فعل بر حکم امضایی در آیات‌الأحکام. دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی. 1399;12(12):117–136.
