دانشیار گروه قرآنپژوهی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه (tayebh@rihu.ac.ir). دانشپژوه سطح 4 حوزه و دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث پژوهشگاه حوزه و دانشگاه/ نویسنده مسئول (soroush.ali.r@gmail.com).
چکیده
برای شناخت احکام امضایی قرآن از احکام تأسیسی، شاخصههایی معرفی شده که یکی از آنها صیغه و نوع فعلی است که در بیان آن حکم بهکار رفته است. ادعای مطرح شده آن است که اگر فعل بیانگر حکم، فعل ماضی و خبری باشد، آن حکم امضایی خواهد بود؛ زیرا دلالت فعل ماضی بر زمان گذشته، نشانگر وجود آن حکم در گذشته است و این امر، معیار حکم امضایی است که داشتن سابقه برای حکم شرعی میباشد. در مقاله حاضر پس از تبیین ادعای مذکور و ادله آن، این ادعا و ادلهاش نقد و اثبات میشود که صِرف استخدام فعل ماضی برای بیان حکم، نشانه کافی برای امضاییبودن حکم نیست.
طیبحسینی، سروش,سیدمحمود ، علیرضا . (1399). نقد و بررسی دلالت خبریبودن فعل بر حکم امضایی در آیاتالأحکام. دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی, 12(12), 117-136.
MLA
طیبحسینی، سروش,سیدمحمود ، علیرضا . "نقد و بررسی دلالت خبریبودن فعل بر حکم امضایی در آیاتالأحکام", دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی, 12, 12, 1399, 117-136.
HARVARD
طیبحسینی، سروش سیدمحمود ، علیرضا. (1399). 'نقد و بررسی دلالت خبریبودن فعل بر حکم امضایی در آیاتالأحکام', دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی, 12(12), pp. 117-136.
CHICAGO
سیدمحمود ، علیرضا طیبحسینی، سروش, "نقد و بررسی دلالت خبریبودن فعل بر حکم امضایی در آیاتالأحکام," دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی, 12 12 (1399): 117-136,
VANCOUVER
طیبحسینی، سروش سیدمحمود ، علیرضا. نقد و بررسی دلالت خبریبودن فعل بر حکم امضایی در آیاتالأحکام. دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی قرآن، فقه و حقوق اسلامی, 1399; 12(12): 117-136.
